Las esculturas de Bernat Mandin semblan l'òme qu'es, de per lors matèrias e lors figuras, e mai de lors originas comunas, tèrra e mar.
Es que l'òme crea a partir de retrum, d'escobilhas, de çò que la mar mena sus la plaja, que lo monde escampan o laissan rovilhar dins qualque canton de talhièr o de granièr.
Lo material sufís pas, saique. Li manquèsse l'ingeniositat, l'umor, la finessa, l'imaginacion de l'artista, demorariá matèria, bruta, inèrta.
Aquí es lo miracle de l'art : donar vida a la matèria.
Per los animals, que podriam dire figuratius, Bernat Mandin se vira puslèu cap a la ferralha. Bèstias sovent famelicas, fargadas amb tròces d'esplechas de paisan, lo movement las anima. Mas tanben es convocat un material mai mofle, plegadís, aerian de còps, las algas secadas, conjugadas amb de tròces de fusta flotada o las cauquilhas qu'acialèron la vida.
Los personatges, eles, ieratics, sornes, representan d'especimens d'umanitat. Una umanitat gaire joiosa, pensativa, calhada dins una nuditat despolhada de tota concession. Tot es dins l'agach, pivelant amb lo viston freg ceuclat de blanc. Una umanitat sens espèr ? Una sembla parentat, dins lo trach, amb las dònas de pèira de Roërgue, compte tengut de la massa de las unas e de la magror dels autres ?
Los dessenhs de Bernat Mandin, eles, revèlan una autra fàcia de l'artista. Aquí lo trach es caricatural, los personatges son sasits dins lor complexitat, lors travèrses. E subretot, lo gredon se laissa anar a l'umor tant dins la representacion fisica coma dins las situacions ont se tròban. Òsca a la galaria Borromée d'aver montat aquela mòstra.
Miquèla Stenta