Entre tot lauvarai la man. Cinc dets. Lo ponh barrat, l’ausel que duerm, emb la testa jos l’ala..
Marcela Delpastre
Aquel jorn, lo veguèri far, l’artista. Lo veguèri a l’espèra. Anava e veniá pel jardin, los uèlhs a cercar en per aquí e en per alai. Los uèlhs a fonilhar coma n’òm cercariá l’aur. Los uèlhs valents. E las mans a l’espèra. Coma l’escrivan que lo vòl juntar lo mòt que l’i cal.
Res jos la figuièra. Res tanpauc jol presseguièr. Pas mai del costat del pebrier. E d-el de traulhar la terra e las fuèlhas que l’estiu aviá secadas. L’avisavi landrar l’artista. E qu’èra qualquares. La veguèri son enveja de trabucar sus quicòm a se botar entre las mans.
E tot en d-un còp, l’as aquí la pampalheta !
Quò s’endevenguet jol milagranier. Una milagrana s’èra espotida que los ausels l’avian curada, una milagrana la pel rufa. E lo veguèri l’artista la culhir, las mans lestas, la relucar. Sasquèri còp-sec que sul pic per d-el qu’èra pus una frucha. Veguèri coma l’artista Mandin d’un res e d’un retalh te’n fai una òbra. Veguèri l’art que caminava. Veguèri l’art que reviscola. L’art que l’i vai. L’art coma ate del vivent.
L’artista Mandin, qu’aquel jorn, sos uèlhs, los veguèri balhar la sèga a sas mans.
I aviá aquí afar de devinaire d’aiga e de trobador.